„W marcu mróz zelżał, ale wzmogła się ilość zachorowań na influencę. Vincent oddał czterdzieści franków ze swej pensji lutowej na zakup lekarstw i żywności dla chorych. Sam głodował i chudł coraz bardziej. Dawały mu się we znaki lekkie przypadłości nerwowe, zimno podcinało jego siły żywotne; chodził z gorączką. Niby ognie gorzały oczy w głębokich oczodołach, potężna głowa Van Goghów zdawała się kurczyć. Pod oczami i w zapadniętych policzkach utworzyły się doły, ale wysuniętą brodę cechował ten sam upór co zawsze.
Najstarsze dziecko Decrucąów zachorowało na tyfus. Nie wiedziano, jak urządzić się ze spaniem; w chacie były tylko dwa łóżka. W jednym spali rodzice, w drugim troje dzieci. Jeśli zdrowe dzieci zostaną w tym samym łóżku, gdzie leżał chory brat, mogą się zarazić. Jeśli pościele się im na podłodze, nabawią się niechybnie zapalenia płuc, a niepodobna, aby rodzice spali na ziemi, gdyż wówczas nie mogliby rano pójść do pracy. Vincent pojął natychmiast, co należy zrobić.
— Decrucą — powiedział, gdy górnik wrócił z kopalni do domu — czy chce pan mi w czymś pomóc, nim pan zasiądzie do kolacji
Decrucą był zmęczony i chory, bolała go stara rana, ale poszedł bez słowa za Vineentem powłócząc martwą nogą. Gdy doszli do chaty Vincenta, ten zrzucił z łóżka jeden z koców i powiedział“(8)