„Teraz panowie słuchali zdziwieni. Owa panna Ellingsen, która tylko przechadzała się po sanatorjum, wysoka i przystojna, i niemal nic nie mówiła, niemal wcale nie umiała zwrócić na siebie uwagi, okazywała się teraz tak jakby otoczona promieniami, aureolą, miała zdolności opisywania, ręce jej przyjmowały dyskretnie udział, a oczy spoglądały w dół, jakgdyby słowa swe czerpała z głębiny — Tak, —rzekła, —życie idzie swym trybem, a Bóg jest w niem wszędzie. Niektórzy ludzie odbywają długą podróż za biletem kolejowym, inni dłuższą jeszcze — dzięki kuli rewolwerowej! — Opowiadała tragedje miłosne, odtwarzała całe dzieje, w których telegraf służył za pośrednika i wtajemniczonego. Ot naprzykład historja o owych dwuch cudzoziemcach i powozie myśliwskim
— Ano, przybyli do Norwcgji dwaj cudzoziemcy, pan i jego sługa. Chcieli tu polować w kraju, posiadali własny swój powóz myśliwski i jeździli na własną rękę po dolinach i borach. W kilka dni później telegraf alarmuje — Miejcie na oku pana i jego sługę! Znajdowali się obecnie w tej czy owej dolinie. Cudzoziemcom wydaje się, że doliny nasze służą do ukrywania się w nich, że cały nasz kraj jest ukryty, a doliny nie do odnalezienia. Dobrze. Tak więc pan, jego sługa i powóz znajdowali się w dolinie Hallinga. Po upływie tygodnia przybywa z zagranicy, inny pan wysłany po owych dwuch. Ze swego kraju otrzymał przez telegraf następujące roskazy — Zostawić pana i sługę, a aresztować powóz myśliwski! Nasza policja pomagała mu, odnaleziono osoby, lecz powóz zniknął. Wysłaniec telegrafuje tedy do domu — Powóz zaginął, podobno skradziony przez Węgrów, czy cyganów. Następuje poszukiwanie cyganów, odnajduje się ich na przełęczy do Valdres i tam też jest powóz. Owszem, z całą pewnością jest tam i powóz, lecz cyganie utrzymują, że dostali go od pana i sługi. Wysłaniec odkupuje więc powóz i raportuje do swego kraju, że powóz odprowadzono w ustronne miejsce i otwarto, otwarto wszystkie spojenia — ale był pusty. Powóz opróżniono, nim cyganie go otrzymali! Z raportu wynikało, że powóz zgoła nie zawierał złota ani drogocennych kamieni, tylko papiery, o, tylko papiery, pomyślcie sobie, drobne czarne słówka na białem polu, lecz kosztowniejsze od wszystkich drogocenności, niezmiernie ważne, wielki los, śmierć i życie. No i niema papierów! W tem miejscu panna Ellingsen przerywa i pyta“(14)