„Komentując te wywody należy podkreślić, że istnieje głęboka różnica między prostymi układami fizykochemicznymi a biologicznymi.
Stan stacjonarny układów prostych jest w pełni określony przez zewnętrzne parametry i pozostałe stałe układu, w przypadku gdy zewnętrzne warunki są niezmienne. Natomiast w układach biologicznych efekt działania otoczenia może być poddany oddziaływaniom mechanizmów regulującokontrolujących samego organizmu. Omawiane trudności skłoniły Szkołę Prigoginea do badań nad termodynamiką stanów dalekich od równowagi, gdy nie są spełnione liniowe związki między przepływami i bodźcami termodynamicznymi. W zakresie tej nowej teorii Prigogine wyróżnia dwa rodzaje struktur makroskopowych — równowagowe i rozpraszające (dysypatywne).
Teoria struktur dysypatywnych znalazła zastosowanie między innymi w mechanice płynów i w układach chemicznych. Jest także przydatna do badania i opisu procesów zachodzących w organizmach żywych, gdyż struktura dowolnego układu żywego jest podtrzymywana przez dopływ energii i materii z zewnątrz. Wyjaśnia też ona nawet zjawiska społeczne (rozdz. IV, D).
4. Struktury dysypatywne
Ważnym zagadnieniem termodynamiki samoorganizujących się ciał jest wyjaśnienie niektórych przyczyn i mechanizmów strukturyzacji organizmów żywych w procesie ich powstawania, wzrostu i rozwoju. Termodynamika wyróżnia dwa rodzaje struktur 1) równowagowe i 2) dysypatywne (rozpraszające). Struktury równowagowe są trwałe bez wymiany materii i energii z otoczeniem. Ewolucja tych struktur po wytrąceniu ich ze stanu równowagi przebiega w kierunku zmniejszenia bodźców i przepływów termodynamicznych. W strukturach równowagowych mogą jednak występować efekty krzyżowe, prowadzące do pewnego uporządkowania i zmniejszenia wzrostu entropii. Jeśli układ termodynamiczny należący do tej klasy struktur zostanie odchylony od stanu równowagi, to samorzutnie do niego powraca.“(6)