„Dochodziło do tego, że brakło jej energii dla zabicia zwykłej muchy. Virgie wprawdzie przejmowała się uderzeniami packi panny Eckhart mniej aniżeli inne uczennice, ale przy niej nauczycielka często tylko podnosiła ramię do góry i jiiż nie była zdolna do tego, żeby opuścić je na dół. Zbolałym wzrokiem wodziła za wymykającą się jej muchą. Gładka, płynna melodia pluskała sobie niestrudzenie pod uniesioną wysoko w powietrze packą, pod zaczerwienionym kciukiem panny Eckhart. A przecież nawet chłopcy nie wahali się przed uderżeniem Virgie, gdyż wiedzieli, że dziewczyna lubi się bić.
Niekiedy jankesostwo panny Eckhart, nie mówiąc już o jej właściwym pochodzeniu, zacierało się zupełnie, a jest to wszak cecha, która niełatwo znika. Byle kaprys Virgie potrafił zbić ją z tropu^ osłabić jej ducha, wziąć go w cugle. Cassie wyobrażała sobie ducha panny Eckhart wcielonego w owego przerażająco łagodnego bawoła ze szkolnej czytanki pod tytułem „Peasie i Beansie". Prędzej czy później Virgie całkowicie ujarzmi starą nauczycielkę, pc czym zacznie ją krzywdzić; a wtedy nie obejdzie się bez wielkiej sceny.
Wkrótce potem inna sprawa zaczęła gnębipannę Eckhart. Panna Snowdie wzięła drugiego lokatora 1 podczas kiedy panna Eckhart uważnie przesłuchiwała uczennice, pan Voight za czynał przechadzać się nad nimi po swoim pokoju, a potem schodził na dół, ustawiał się na werandzie i rozłożywszy szeroko poły płaszcza kąpielowego wachlował się nimi gwałtownie, niczym stary indyk skrzydłami. Panna Snowdie nie miała oczywiście pojęcia o tym, co za człowieka wpuściła do swojego domu, uważała go po prostu za zwykłego sprzedawcę maszyn do szycia. Nie wiedziała, że pod tym swoim płaszczem kąpielowym nie miał ani kawałka dziennej bielizny.“(7)