„Balsamo uznał, że nadeszła pora jego interwencji. Podszedł do Grirette i popatrzył na nią groźnie, wyciągnął dwa palce w stronę jej piersi, wypowiadając oczami i myślą swoją wolę.
Odźwierna natychmiast umilkła, zachwiała się i tracąc równowagę padła z otwartymi oczyma na łóżko.
W chwilę potem oczy jej zamknęły się i zaraz otworzyły, tak jednak, że nie było widać źrenic. Język poruszał się w jej
ustach konwulsyjnie i ręce drżały jak w febrze, choć tułów był nieruchomy.
— Och, z nią dzieje się to samo, co z Havardem w szpitalu — zawołał Marat.
— Tak. A teraz niech pan słucha. Nadeszła chwila, w której przestanie pan wątpić. Niech pan podniesie list, który upuściła padając ta kobieta.
— I co dalej — spytał podniósłszy list.
— Zaraz — powiedział Balsamo i biorąc list z ręki młodego człowieka zapytał uśpioną — Czy wiesz, od kogo ten list
—Nie wiem — padła odpowiedź. Balsamo podsunął jej list bliżej.
— Przeczytaj ten list do pana Marata, który chce wiedzieć, co jest w nim napisane.
— Ona nie umie czytać — wtrącił Marat.
— Tak, ale pan umie czytać, niech więc go pan czyta j ona będzie czytać w miarę jak słowa tego listu będą się zapisywać w pana pamięci. Proszę, niech pan zaczyna.
Marat odpieczetował list i zaczął go po cichu czytać, Grivette zaś z drżeniem powtarzała słowo po słowie“(15)