„— Zakonnicą — zapytał Pitou. — A co to jest, proszę ciotuni
— Przyznaj się, nicponiu, czytałeś to
— Przysięgam, że nie czytałem.
— Teraz już zrozumiałam, dlaczego nie chcesz być sługą Kościoła!
— Ciotunia się myli... To Kościół mnie nie chce...
— To prawdziwy wąż z tego dzieciaka! Ze wszystkiego potrafi się wyśliznąć...
— Skądże znowu, ciotuniu... ja tylko odpowiadam.
— Chłopak jest zgubiony na zawsze! — zawołała stara panna w najwyższym przygnębieniu, opadając na swój ulubiony fotel.
W tym wypadku „zgubiony" oznaczało, że to ona raczej uważa siebie za zgubioną.
Niebezpieczeństwo było bliskie. Ciotka Angelika powzięła niezwłoczną decyzję. Podniosła się z miejsca, jak gdyby ktoś
ulokował sprężynę w jej nogach i pobiegła do księdza Fortiera po wyjaśnienia, a przede wszystkim, by spróbować jeszcze coś wskórać w tej sprawie.
Pitou cdprowadził oczami ciotkę aż do progu. Następnie, gdy już wyszła, stanął w drzwiach i zobaczył, jak ciotka z szybkością, której by się nikt u niej nie spodziewał, zdążai w kierunku ulicy Soissons. Od tej chwili nie miał już wątpliwości co do jej zamiarów i był jak najbardziej przekonany, że ciotka udała się do jego nauczyciela.
Oznaczało to dla niego co najmniej kwadrans niczym nie zakłóconego spokoju. Pitou zastanowił się nad tym, jak wykorzystać ten czas darowany mu przez Opatrzność po pierwsze pozbierał resztki obiadu swej ciotki i nakarmił nim swoje jaszczurki, następnie złapał dwie, trzy muchy dla swoich mrówek i żab, a w końcu otworzył po kolei skrzynię na chleb i kredens, by się samemu posilić, gdyż zostawiony sam sobie poczuł, że odzyskuje apetyt.“(12)