Moje krótkie przemówienie

„Moje krótkie przemówienie zostało przyjęte w skupieniu, spokojnie i z żołnierską prostotą. Nikt nie podniósł najmniejszej nawet wątpliwości, miałem przeto prawo wierzyć, że wszyscy obecni czują i myślą jednakowo ze mną. Nie było zresztą czasu na długie rozpamiętywania. Incydent został wyczerpany, twarda rzeczywistość toczącego się ciężkiego boju wołała o swoje prawa.
Wzrastające nieustannie tempo ognia wskazywało, że Niemcy lada chwila mogą wznowić natarcie. Pułkownik PrugarKetling trafnie zarządził podciągnięcie batalionu odwodowego spod Kertyny w pobliże posterunku bojowego dowództwa dywizji. Na moje, Bóg wie, które z rzędu, zapytanie o „Trzy Kopce" padła nareszcie odpowiedź, że pozostały batalion odwodów dywizyjnych otrzymał właśnie rozkaz obsadzenia tego rejonu.
Od pewnego czasu obserwowaliśmy znamienny przejaw lotnictwo niemieckie solidnie obrabiało bombami mosty na Wereszycy. Trudno było wytłumaczyć sobie dziwny fakt, że główny cel tych nalotów stanowiły przeprawy położone na południe od Janowa.
W każdym razie odetchnąłem z pewną ulgą, gdy dotarła do mnie upragniona i od dawna oczekiwana wieść, że oddziały 38 rezerwowej DP nadchodzą i zbierają się w okolicy leśniczówki Jaryna. Niestety, pułkownik WirKonas nie odnalazł się i nikt o nim nic pewnego powiedzieć nie umiał. Pogłoski o losach szefa sztabu powtarzały się uporczywie w dwóch wersjach pierwsza głosiła, że poległ w Czarnokońcach, druga — że trafił do niewoli wraz z dwoma oficerami sztabu.“(1)